Mostrando entradas con la etiqueta bar. Mostrar todas las entradas
Mostrando entradas con la etiqueta bar. Mostrar todas las entradas

13.3.08

Fa poco, tornando enta casa, pasé por a puerta d’uno d’ixos bars chicorrons que nunca han estau de moda, por más que siga en una carrera prou zentrica y comerzial de Monzón. Reconoixco que, como muitos montisonenses, paso asobén por a puerta d’ixe bar, pero no he gosau entrar-ie nunca. Ye o tipo de bar an que os politicos no i ban a pedir o boto, o bar que (por caridá) os inspectors de Sanidá olbidan bisitar, o bar ta do nunca iría una parelleta d’inamoraus, o bar que nunca no ganará o concurso local de tapas, o que no puyó os pres cuan entró o euro. En fin, o bar an que no entraría denguna muller, fueras d’una treballadora de o secso que, en puesto d’almitir que debería aber-se chobilau fa tiempo, mira de trobar-ie o zaguer clien de o día (que asobén ye tamién o primero). Os cliens (os de o bar) gosan estar ombres solos, no guaire biellos, con as caras rustidas de treballar en a obra u en o campo, y ixe sonriso etilico que tan fielmén sabió retratar Velázquez en o famoso cuadro “Os capins”. Diría-se que ta ixe bar nomás se i ba a beber, a mirar d’afogar as penas. Pero beber no ye que una desincusa. O que importa ye sentir a compañía de a familia que no se tiene en casa, una familia capina (poco consellable, ye berdá), d’ixas que as chens d’orden nunca aprebarían, pero a unica que cada día los aculle sin fer-les preguntas. Y dimpués d’aber-sen bebiu qué misió los bins u ordios, mirarán de farfallar bella parola como despedida, saldrán ta fuera, ta ixe mundo ostil de a chen normal, y endrezarán (por dezir-lo de bella traza) os suyos dandalosos pasos enta casa, atro día más…

Cuentachén