Fa poco, tornando enta casa, pasé por a puerta d’uno d’ixos bars chicorrons que nunca han estau de moda, por más que siga en una carrera prou zentrica y comerzial de Monzón. Reconoixco que, como muitos montisonenses, paso asobén por a puerta d’ixe bar, pero no he gosau entrar-ie nunca. Ye o tipo de bar an que os politicos no i ban a pedir o boto, o bar que (por caridá) os inspectors de Sanidá olbidan bisitar, o bar ta do nunca iría una parelleta d’inamoraus, o bar que nunca no ganará o concurso local de tapas, o que no puyó os pres cuan entró o euro. En fin, o bar an que no entraría denguna muller, fueras d’una treballadora de o secso que, en puesto d’almitir que debería aber-se chobilau fa tiempo, mira de trobar-ie o zaguer clien de o día (que asobén ye tamién o primero). Os cliens (os de o bar) gosan estar ombres solos, no guaire biellos, con as caras rustidas de treballar en a obra u en o campo, y ixe sonriso etilico que tan fielmén sabió retratar Velázquez en o famoso cuadro “Os capins”. Diría-se que ta ixe bar nomás se i ba a beber, a mirar d’afogar as penas. Pero beber no ye que una desincusa. O que importa ye sentir a compañía de a familia que no se tiene en casa, una familia capina (poco consellable, ye berdá), d’ixas que as chens d’orden nunca aprebarían, pero a unica que cada día los aculle sin fer-les preguntas. Y dimpués d’aber-sen bebiu qué misió los bins u ordios, mirarán de farfallar bella parola como despedida, saldrán ta fuera, ta ixe mundo ostil de a chen normal, y endrezarán (por dezir-lo de bella traza) os suyos dandalosos pasos enta casa, atro día más…
Mostrando entradas con la etiqueta bar. Mostrar todas las entradas
Mostrando entradas con la etiqueta bar. Mostrar todas las entradas
13.3.08
Suscribirse a:
Entradas (Atom)