14.3.08

Atro relato que teneba por l'ordenador, criando molsa...

Os escusaus.

No sé si nunca abrez parau cuenta en o difizil que s’ha tornau en zagueras identificar qué puerta emos de trigar cuan queremos ir ta l’escusau. Os nuestros cafés, bars y guariches barios han iu reblando debán de a ola de sofisticazión que parixe querer imbadir-los, asinas que cuan beluno siente a imperiosa clamada de a umana naturaleza ha d’estar parau ta resolber a zifra que, como nuebas y terribles esfinches, nos proposan as puertas de os escusaus, chusto cuan tenemos pocas ganas de fatiar y muitas de fer atras cosas.

Os tipicos cartelez de “señoras” y “caballeros” ban disparixendo, y os diferens locals compiten por trobar o signo cabalistico más enrebesato que pueden. Creigo que os primers fueron aquels dos siñals que representan o secso masculino como un aro con una sayeta entalto y o femenino con atro aro pero con una cruzeta enta baixo. Manimenos, o catalogo d’enigmas ye amplo, encara que, por un regular, decamín das treslau de ta dó has de tirar. Os ombres nos identificamos por bigotes, claus inglesas u tornillos, mientres as mullers lo fan por faldas, raseras u tuercas, respeutibemén. Muitos seremos capazes de dar-ne treslau, pero cuento que muitos biellez tendrán que fer-lo á cara u cruz...

Biellez, y no tan biellez, y chobens tamién, bellas bezes no aduben ta resolber o misterio, ya siga porque no tienen guaires luzes (que d’ístos beluno en hai) u, más asobén, porque a gana no te dixa pensar con tranquilidá u, en os casos más grabes de torzón u incontinenzia, porque tanto tiene que o baño siga ta ombres u mullers, ya en fas prou con aguantar-te un segundo más. Alabez se produzen situazions criticas como as que contino cuaterno:

  1. Yes un ombre y te trobas posau en o báter, chusto á o canto d’un estranio pozal cuadrato con un apegallo que dize “Deposite aquí as suyas compresas”.
  2. Yes una muller y te trobas con una catafila de báters berticals, inútils de tot en o tuyo caso.
  3. Yes un ombre y te trobas con una siñora que se te mira fendo mala cara, no sabes si porque te considera bel perbertiu u porque piensa que no tiens guaire clara la tuya identidá secsual.
  4. Yes una muller y te trobas con dos u tres mardanos que t’espullan con os güellos y prexinan fantesías secsuals con tú, esbolustrada por tierra y ellos denzima fendo-te fozinadas.

En istas situazions, y en atras parionas, sobre tot, muita dignidá: si nunca tos trobaz con beluno de o secso opuesto en un baño, antis de dezir, como fize yo, “perdona, t’has debiu d’entibocar”, ¡asegura-tos de que no soz busatros os que tos entibocaz!

Fa bels años publiqué "Breu istoria d'una mosca" en o ya acotolau Siete d'Aragón. Fa poco rescaté iste relato y lo apañé un poquet. Aspero que tos faiga goi.

Breu istoria d'una mosca.

Se deziba Lorenza, y yera una mosca. Eba naixiu en o cristal d'un bentanico an que atra mosca (su mai) eba depositau con ilusión un puyal de cagaletas. Lorenza fue a primera (y unica) en naixer, porque os atros güeguez eban siu brutalmén rancaus de o bentano-matriquera por una villeda blanca chupida de limpiacristals, que manullaba con rasmia una umana en bata que no feba que dezir "iste zagal mío tiene o cuarto feito un femeral, qué fastio, qué fastio!". Lorenza yera nomás un cadillet de mosca, pero en toda la suya bida no podría olbidar ixas parolas.

Lorenza salió de a confortable cagaleta an que s'eba criau, esbolastrió una miqueta por aquella cambra, y fue a posar-se sobre un globo terraquio de plastico ta poder atalayar millor tot aquel espazio sin estar descubierta. Ella no podeba saber por qué, pero astí se sentiba l'ama y siñora de o mundo.

Dimpués, dentró en o cuarto un umano. Iste umano (dimpués sabió que se deziba Chorche y que teneba quinze años) s'acapizó sobre o suyo ordinador y lo enchegó. Lorenza, irremeyablemén atrayida por as letras, colors y mosicas que surtiban d'ixe aparatuzio, dixó a suya prebilechiada situazión en o polo norte de o globo y, perdendo altaria, se posó sobre o güembro de Chorche. Tan embazilada como lo mesache, Lorenza se fotió firmes oras cara ta la pantalla. Y asinas fue como a mosca Lorenza aprendió a leyer.

Cuan Lorenza se fartó de beyer cómo Chorche mataba marzianez, esbolastrió un poquet más y se posó sobre o brazo dreito de o mozet. Sorbió belunas de as lamineras gotetas de sudor que os poros de Chorche l'ofriban, chiró la cabeza ta un costau y ta l'atro y, beyendo que a finestra yera estriñida, no se lo pensó mica y dezidió salir a conoixer mundo.

Lorenza no quereba aleixar-se guaire de casa. Aquella plazeta yera un chiquet oasis de berde en meyo d'altizos edifizios grisos. Casualmén, beyó a la mai de Chorche (a la que eba conoixiu en bata limpiando o cristal-matriquera), menando lo can de a familia, que se deziba Tobi. Casualmén, a Tobi l'encorreba o culo, y astí, en meyo d'un poliu chardín, dixó lo suyo regalo. Lorenza se sintió atrayida por a mollonada que o can aquel eba dixau sobre a berda tasca. "Menuda lifarota, güe mincharé como una reina", pensó, y salió abentada. Aterrizó con eleganzia sobre a fuella d'un platanero que, a modo de trampolín, cubriba una parti de a fongada. Pero s'aperzibió de que no eba estau a unica en acudir ta o combite de Tobi. Porque chusto de cara ta ella descubrió a Lorenzón, un poliu exemplar de mosca masto que bomboloniaba de plazer, no por a birolla calenteta rezién serbida, sino por a presenzia d'ixa mosqueta lambreña que se lo miraba encantuchada. Y asinas, Lorenza conoixió l'amor y dezidió no tornar más ta casa.

Lorenza y Lorenzón bibión a más esbatullada istoria d'amor nunca bibida entre dos moscas. A pasión cremaba os insignificans cuerpez de os nuestros inseutos. Lorenza yera feliz de tot, nian matando marzianez con Chorche eba alcanzau un grau de felizidá tan alto...

Pero a ixo de as seis d'a tardi, cuan as zagueras luzes de o día moriban, Lorenzón mormostió que marchaba un momento a crompar tabaco. A Lorenza se le fizo raro, porque nunca l'eba bisto fumar. Lorenza asperó y asperó, pero Lorenzo no i tornó. Cuan se combenzió de que Lorenzón la eba albandonau, dezidió de tornar ta la casa que la eba bisto naixer. L'aire frío de a tardada (ella dedizió que ixa yera a causa) le fizo plorar una miqueta. Pero más abió de plorar cuan se trobó con que a finestra de o cuarto de Chorche yera zarrada. O frío se feba más intenso conforme cayeba a nuei. Arredol de as güeito, o presidén de l'Asoziazión de Comerzios de o Casco Biello dio a orden de que s'enchegasen as luzes de Nabidá con que os comerzians remeran a prosimidá de as crompas. Lorenza beyó cómo a carrera s'empliba de luminetas que parpagulaban. Con os güellos enrasaus, boló a posar-se sobre a zaguera "a" d'una Feliz Nabidá, y astí, a chelor de a maitinada la sorprendió remerando a Lorenzón, entre que o suyo cuerpet, inerme, cayeba enta la zera de a carrera, por an que a ixas oras no i pasaba dengún.

Contino, un relato mío publicau en o primer bolumen de relatos curtos "Luis del Val". Ye de tema nabidal, asinas que se publica con un par d'años y tres meses de retraso. Pero como isto no lo leye cuasi ni l'autor, rai. Lo escribié en aragonés común, pero como lo concurso yera en a balle Tena, en apatusquié cuatro cosetas ta dialeutalizar-lo un poquet y tener más posibilidaz (pero ni por ixas!).

O belén acuatico.

24 d'abiento d'un año cualsiquiera. Son as diez de ra nuei en a Residenzia de ra Terzera Edá. O infermero ba pasando por as camas en do chazen es güelos, y les ba alministrando as medezinas que son menester ta cadaguno. O infermero ye aprezisato, porque en casa suya lo son asperando ta zenar. Por ixo no fa guaire caso de ro que dizen os biellos: beluno rezienta qué misió d'un belén baxo ras auguas de ro entibo, en do cada año, ta Nabidá, se chuntan toz os muertos de ro lugar y es bibos que han de morir-sen á l'otro l'año. Piensa ro infermero que ros pobrons son esbaruquiando, no sabe si ye por as medezinas u si ye por a soledá -á pocos han benito á besitar-los-. Pero ellos ensisten en que sí, que ye berdá, que ellos de cutio l'han sentito contar, y que a ros suyos güelos ya les ne contaban es bisgüelos, y a ros bisgüelos, es tartaragüelos, y asinas asinas dende que fizon o entibo. O infermero ha acabato de dar-le ras pindoletas á ro zaguer biello. Se cala ro gambeto, sale por a puerta, se mira de bislai o dormitorio de camas bien arringleratas y amorta ra luz. Piensa que si no ese ito tan aprezisato, s'aberba quedato á escuitar a istoria ixa de ro belén y aberba puesto publicar-la como colaborazión en a rebista de ra Comarca. Es güelos encara pueden sentir os pasos d'él alexando-se-ne por a nieu, que lleba cayendo toda ra tardi y ha cuallato. Pero as pindoletas han empezipiato á fer efeuto, y un silenzio pesato y espitalario caye amonico sobre ro dormitorio de ra Residenzia. Es güelos que encara no s'han adormito se miran por os bentanos. Alufran de lexos o entibo, que iste ibierno cuasi s'ha chelato de tot. Es camals de ros abez son cuasi esclafatos por o peso de tanta nieu. Poderba dezir-se que ro silenzio ye cuasi total, si no por una bisa chelata que ha empezipiato á mober a superfizie de ro entibo. Y por un son como de lexanas tringoletas que parixe salir de ro interior de ras auguas. Y ye que astí, baxo tantos metros cubicos d'augua, en do yera antis más a biella serrería, os muertos se ban reunindo, ya be son cuasi toz. Se ban repartindo ros papels: esti año, á Miguel, o biello ferrero de casa Cachuchas, le tocará fer de San Chusé. Pilar, a mayestra con a que tantos zagals y zagalas de ro lugar eban aprendito ras primeras letras, serba ra Bírchen María. Y ro Nino Chesús serba, como toz os años, o ninón de casa Pascual, que murió tisico en l'año 1942 con bien pocos años. Os tres chermanos de casa Mairal, que murión os tres cuando a guerra, farán de Reis Magos d'Orién, y toz os demás farán de figurantes, unos como pastors, otros como ánchels. Cuando ya siga tot presto, y toz ocupen os suyos puestos, i plegarán tamién "es combidatos", os biellos de ra Residenzia que pasarán á fer parti de ro belén acuatico á l'autra Nabidá, pero que tanimientres sigan bibos, nomás be pueden asistir como espeutadors, encara no s'han feto á mober-sen en l'augua. Asistirán enarcatos á ro suyo primer belén acuatico, y creyerán definitibamén en a leyenda que tantas begatas eban sentito contar. No les fará mica duelo saper que ban á dixar ista bida, porque astí, en o fundo de ro entibo, s'han de tornar á trobar con toda ra chen con que han compartito ra suya bida. Pensarán que en o lugar ya no i tienen cuasi á dengún, que toz be son ya en l'autro barrio. Y entre ros disbrazes d'ánchels y de pastors, de bírchens y sanchusés y ninos-chesús, irán reconoxendo caras cuasi olbidatas, amors de chobentú, amistanzas nunca rompitas, parentalla fa tiempo apedecata... Y cuando s'aya feto de día en a Residenzia, "es combidatos" s'abrán rebellato con una sonrisa nueba, serena, plena de felizidá. Abrán olbidato de raso que ixa nuei han estato combidatos á ro belén acuatico, pero ra sensazión que ro belén les n'abrá dixato, ixa, no l'han d'olbidar en o poco que les queda de bida. Y cuando s'azerque otra Nabidá, serán ellos es que cuenten a leyenda á otros güelos y otros infermeros, que no en farán caso y pensarán que ixas barucas las probocan as pindoletas contra ro insomnio, u ra soledá, u tot de bez...

13.3.08

Fa poco, tornando enta casa, pasé por a puerta d’uno d’ixos bars chicorrons que nunca han estau de moda, por más que siga en una carrera prou zentrica y comerzial de Monzón. Reconoixco que, como muitos montisonenses, paso asobén por a puerta d’ixe bar, pero no he gosau entrar-ie nunca. Ye o tipo de bar an que os politicos no i ban a pedir o boto, o bar que (por caridá) os inspectors de Sanidá olbidan bisitar, o bar ta do nunca iría una parelleta d’inamoraus, o bar que nunca no ganará o concurso local de tapas, o que no puyó os pres cuan entró o euro. En fin, o bar an que no entraría denguna muller, fueras d’una treballadora de o secso que, en puesto d’almitir que debería aber-se chobilau fa tiempo, mira de trobar-ie o zaguer clien de o día (que asobén ye tamién o primero). Os cliens (os de o bar) gosan estar ombres solos, no guaire biellos, con as caras rustidas de treballar en a obra u en o campo, y ixe sonriso etilico que tan fielmén sabió retratar Velázquez en o famoso cuadro “Os capins”. Diría-se que ta ixe bar nomás se i ba a beber, a mirar d’afogar as penas. Pero beber no ye que una desincusa. O que importa ye sentir a compañía de a familia que no se tiene en casa, una familia capina (poco consellable, ye berdá), d’ixas que as chens d’orden nunca aprebarían, pero a unica que cada día los aculle sin fer-les preguntas. Y dimpués d’aber-sen bebiu qué misió los bins u ordios, mirarán de farfallar bella parola como despedida, saldrán ta fuera, ta ixe mundo ostil de a chen normal, y endrezarán (por dezir-lo de bella traza) os suyos dandalosos pasos enta casa, atro día más…

7.5.07

Esboldregar-se no ye espaldar-se...

Si, como yo, yes neofablador d'aragonés, abrás aprendiu que esboldregar(-se) y espaldar(-se) gosan estar sinonimos. Asinas lo creyeba yo, y asinas lo confirman os bocabularios y dizionarios que m'he mirau en iste ratet. Be-te-me as formas y azepzions que m'he trobau:

Esboldregar: hundir, derrumbar (F. Romanos y F. Sánchez, L'aragonés de A Fueba (...), col. Puens enta ra parola nº9, Publicazions d'o CFA, Uesca, 1999)/ derrumbar, derruir (R. Andolz, Diccionario Aragonés, 4ª edición, Mira Editories, Zaragoza, 1992 y P. Ríos, Bocabulario d'o Semontano de Balbastro (...), col. Puens enta ra parola, nº 8, Uesca, 1997)/v. tr. y pr. derruir, derrumbar (Ch. Tomás, El aragonés del Biello Sobrarbe, col. Cosas Nuestras, nº 25, Instituto de Estudios Altoaragoneses, Huesca, 1999).
Esboldregar-se: desmoronarse, derrumbarse / desenvolverse o descomponerse un atuendo o envoltura. (A. Martínez Ruiz, Vocabulario Básico Bilingüe, col. Puens enta ra parola nº7, Publicazions d'o CFA, Uesca, 1997)/ derrumbarse, desmoronarse (R. Andolz, Diccionario Aragonés, 4ª edición, Mira Editories, Zaragoza, 1992).
Esboldregau: part. parcialmente derruido: "esta marguin s'ha esboldregau". (A. Soler Betés, Replega de bocabulario de Ballobar, col. Puens enta ra parola nº14, Uesca, 2004)/ adj. derruido, derrumbado (Ch. Tomás, El aragonés del Biello Sobrarbe, col. Cosas Nuestras, nº 25, Instituto de Estudios Altoaragoneses, Huesca, 1999).
Esboldregau, da: adj. 1. derruido, -a 2. fig. mal vestido, -a; desaliñado, -a; descuidado, -a. (Chesús de Mostolay, El aragonés en el Somontano de Barbastro, col. O Chinipro nº 1, Aneto Publicaciones, Zaragoza, 2007).
Esboldregau, -ato: deshecho, desmoronado/ desenvuelto, deshecho/ mal vestido, desastrado. (A. Martínez Ruiz, Vocabulario Básico Bilingüe, col. Puens enta ra parola nº7, Publicazions d'o CFA, Uesca, 1997).

Espaldar: v.tr. tirar o levantar el tejado de una casa (R. Andolz, Diccionario Aragonés, 4ª edición, Mira Editories, Zaragoza, 1992, y A. Soler Betés, Replega de bocabulario de Ballobar, col. Puens enta ra parola nº14, Uesca, 2004)/hundir, derrumbar (F. Romanos y F. Sánchez, L'aragonés de A Fueba (...), col. Puens enta ra parola nº9, Publicazions d'o CFA, Uesca, 1999) Espaldar(-se): 1. desplomar(se), derrumbar(se), derruir(se) 2. caer(se) de espaldas (Chesús de Mostolay, El aragonés en el Somontano de Barbastro, col. O Chinipro nº 1, Aneto Publicaciones, Zaragoza, 2007 y A. Soler Betés, Replega de bocabulario de Ballobar, col. Puens enta ra parola nº14, Uesca, 2004)
Espaldar-se: v.refl. 1. arruinarse, desplomarse una casa, una tapia. 2. despeñarse (R. Andolz, Diccionario Aragonés, 4ª edición, Mira Editories, Zaragoza, 1992)/ desmoronarse un edificio (Ch. Tomás, El aragonés del Biello Sobrarbe, col. Cosas Nuestras, nº 25, Instituto de Estudios Altoaragoneses, Huesca, 1999)/ derrumbarse una casa por efecto del tiempo (P. Ríos, Bocabulario d'o Semontano de Balbastro (...), col. Puens enta ra parola, nº 8, Uesca, 1997)/ 1. precipitarse, caerse por un sitio. 2. Derrumbarse, venirse abajo una casa o un muro. (F. Romanos y F. Sánchez, L'aragonés de A Fueba (...), col. Puens enta ra parola nº9, Publicazions d'o CFA, Uesca, 1999)/ hundirse, derrumbarse, desplomarse (A. Martínez Ruiz, Vocabulario Básico Bilingüe, col. Puens enta ra parola nº7, Publicazions d'o CFA, Uesca, 1997).
Espaldau, da: part. despeñado (R. Andolz, Diccionario Aragonés, 4ª edición, Mira Editories, Zaragoza, 1992; vid. tamién s.v. espaldato). adj. 1. derruido,-a; derrumbado, -a; desplomado, -a 2. con la espalda rota (Chesús de Mostolay, El aragonés en el Somontano de Barbastro, col. O Chinipro nº 1, Aneto Publicaciones, Zaragoza, 2007). A primera azepzión de Mostolay se rechistra tamién en Ballobar (A. Soler Betés, Replega de bocabulario de Ballobar, col. Puens enta ra parola nº14, Uesca, 2004).

[Tamién tienen intrés os deribaus espaldadero, espaldador 'despeñadero' (s.vv., R. Andolz, Diccionario Aragonés, 4ª edición, Mira Editories, Zaragoza, 1992, así como Chesús de Mostolay, El aragonés en el Somontano de Barbastro, col. O Chinipro nº 1, Aneto Publicaciones, Zaragoza, 2007). D'istos dos deribaus, Ch. Tomás (op. cit.) nomás en cuaterna o primero, con l'azepzión de 'precipio, acantilado'].

Pero güe, en o curso d'aragonés que foi en Balbastro, ha saliu, no sé cómo, a parola esboldregau, y les he preguntau si la conoixeban. "Ola, prou que la conoixemos! -m'ha dito Valentín, un ombre rezio naxiu d'Asque, chunto a Colungo, que fa un par d'años que biene ta o curso de Balbastro- Mira-te, cuan una muller yera amanada a parir, se le deziba: mía que bas a esboldregar!". M'he quedau chasquiau. No, no, ixo no yera posible, se debeba d'aber trafucau con atra parola. "¿No s'esboldregan as casas, os muros, os paretons...?" Y m'han dito "Prou que s'esboldregan". "¿Y no ye o mesmo que s'esboldreguen y que s'espalden?" he preguntau yo. "No, no, una cosa ye esboldregar-se y atra ye espaldar-se".

Por o que he deduziu de as informazions que m'han dau os alumnos, esboldregar-se no ye sinonimo d'espaldar-se. Cal dezir que toz ellos biben en Balbastro, pero n'hai chen de Mundot, de Lezina, d'Olbena, de Nabal... y toz han coinzidiu en as esplicazions: "esboldregar" ye "fer tripa", ye dizir, 'combarse, deformarse (una pared)'. D'astí biene l'atro significau figurau, o que se les deziba a las mullers amanadas a parir. Tamién se deziba que yera esboldregau un ombre que tenese a tripa mui gran y lorzas. Y espaldar-se sí que ye o que replegan os dizionarios.

Ye tardi, ya seguiré con ista dentrada en atro momento.

22.4.07


Cuasi onze meses dimpués d'aber escrito a primera dentrada, m'animo a escribir-ne una atra. Y ye que güe m'he acordau de a mía primera trobada con l'aragonés semontanés. L'año pasau fize un curset d'aragonés en Oz de Balbastro. Os poquez alumnos que i eba yeran chen choben con poco u brenca conoximiento de l'aragonés: un mesache, orichinario de Castejón del Puente, que bibe en Balbastro y treballa ta una entidá bancaria, a suya filla (que tiene amiguetas en Estadilla y ye prou familiarizada con l'aragonés ribagorzano), un ganadero choben con prou lesico aragonés, y una mesacha gallega que lleba tres u cuatro años bibindo en Balbastro y que ya i eba feito con yo un curset d'aragonés l'año anterior, y que agora feba o curso de Oz porque le beniba millor o día (martes) que no o de Balbastro (que yera os lunes). De cabo cuan, beniba tamién una mesacha chobeneta de o lugar, que lleba o unico bar que i hai. O primer día, mesmo l'alcalde s'animó á benir ta clase (ya no i tornó más, ixo sí).

Toz os alumnos teneban a conzienzia de que en o suyo lugar i eba chen que charra un poquet diferén, de "más d'antis". En Oz, ye prou común sentir l'articlo lo, chunto con o, a, os, as; se i conserban, cuasi fosilizadas, bellas formas de os berbos fer, estar, etc. Atras formas, nian las consideran "diferens", porque son d'emplego común no sólo que en o Semontano de Balbastro, sino en puestos an que l'aragonés dixó de charrar-se fa más tiempo (Castejón del Puente, Monzón, Binaced, Pueyo, Alcolea, Albalate...). Me refiero, por exemplo, a la conchugazión de o berbo ir con a particla en/ne cuan se fa pronominal (me'n boi, te'n bas...) y atros emplegos d'ixa mesma particla (da-me-ne, le'n doi, no me'n queda...). Una de as alumnas, fendo un exerzizio an que saliban formas de o berbo fer, se quedó almirada, porque ta ella, ixo de "qué fas!" yera nomás una forma de saludar-se a chen de o lugar, no sabeba que yera una forma berbal, y muito menos que significase "qué haces".

Pero a berdá ye que no conoxié a denguno que charrase aragonés, encara que fuese a modalidá castellanizada de o Semontano. Sí que m'eban charrau d'un ombre de o lugar que, por o que me deziban os alumnos, sí debeba de fer serbir bella cosa más que o castellano aragonesizau tipico de a zona. Pero a la fin no podié conoixer-lo.

O mío primer contauto con l'aragonés semontanés (oral) estió fa bien poco. Un día pillé o coche y marché ta Costeán. Me die una buelteta por o lugar, estié charrando con uno que teneba familia en Monzón, pero no gosé preguntar-le sobre l'aragonés (y ixo que mesmo me combidó a brendar con él y con su mai...). Me'n fue ta la dentrada de o lugar, an que i eba posaus dos ombres ya mayors; fize como que me meteba a leyer o cartelón ixe que i hai en a dentrada de toz os lugars, pero en reyalidá me metié a fer orella. Cuasi no me lo podeba creyer!! Encara que uno de os ombres charraba en castellano, la otro s'esprisaba en un poliu aragonés semontanés, con os castellanismos foneticos asperables, pero con una gran pureza en o uso de formas berbals. Bai, que no yera o tipico mezclallo de castellano y aragonés; yera aragonés semontanés d'una pureza que me sorprendió.

Malas que me bague, m'azerco una tardi ta Costeán ta biyer si tiengo más suerte que no abitualmén. Porque cuan he conseguiu benzer a timidez de "dentrar-le" a os "aboríchens" d'un lugar, tiengo una espezial abilidenzia ta escunzar-me con rumanos y ucranianos...

28.5.06

Presentazión

Iste blog ye escrito en aragonés. No tiene un obchetibo guaire definiu, ni unos contenius determinaus, ni an sé si tendrá continidá. O tiempo, como siempre, tendrá la zaguera parola.

Cuentachén